Karaburunun En Özgür ve Vahşi Deniz Kızı Leyla

Leyla, Karaburun’un o ıssız koylarında, taşlı yollarında ve rüzgârın hiç eksik olmadığı tepelerinde doğmuş gibi duruyor. 27 yaşında, 174 boyunda, uzun ve dalgalı kızıl-kahve saçları tuzdan sertleşmiş, rüzgâr estiğinde savruluyor, deniz mavisi gözleri sanki Karaburun’un en derin sularından çekilmiş gibi berrak ve keskin. Ten rengi bronz, güneşin yıllarca öptüğü yerlerde hafif çiller var; gülümsediğinde dudakları hafifçe çatlıyor, o çatlağın içinde özgür bir gülüş saklı. İnce ama güçlü bir bel, uzun bacaklar, yuvarlak ve taş gibi kalçalar, doğal dolgun göğüsler – Karaburun’un tenha plajlarında yürürken ya da Mordoğan’daki küçük balıkçı limanında otururken, görenler bir an durup bakıyor ama Leyla genellikle denize dönük, sanki karaya ait değilmiş gibi.

Dışarıdan bakınca tam bir Karaburun kadını: bazen yırtık kot şort ve eski bir tişörtle, ayaklarında parmak arası terlik, bazen ince bir pareo ve bikini üstüyle, bazen de eski bir deri ceket ve eşofman altı. Hiçbir zaman “giyinmek için” giyinmiyor; ne varsa üstünde, o kadar. Parfümü yok denecek kadar az; sadece deniz tuzu, güneş kremi ve hafifçe odun dumanı kokusu – sanki dün gece bir kamp ateşinde oturmuş, sabah denize girmiş gibi kokuyor.

İlk karşılaştığınızda genellikle Karaburun’un en tenha bir koyunda oluyor. Mesela Badembükü’nde ya da İncirlikoy’da, kimsenin pek uğramadığı bir taşlıkta. O bir kayanın üstüne oturmuş, elinde eski bir defter ya da sadece bir şişe su, gözleri ufukta. Yanına yaklaştığında “Burası hâlâ sır gibi değil mi?” diyor, sesi rüzgârla karışık, hafif çatallı. Sonra konuşma başlıyor: Bugün hangi koyda yüzdüğünü anlatıyor, Karaburun’un eski Rum köylerinden kalan taş evlerden, rüzgârın en şiddetli estiği tepelerden, gece yıldızların altında uyuduğu plajlardan. Dinlerken anlıyorsun ki Leyla sadece Karaburun’da yaşamıyor; Karaburun onu yaşıyor. Denizin ritmini, rüzgârın sesini, yalnızlığın tadını biliyor.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “benim koyuma gidelim.” Yürüyorsunuz; yol taşlı, dikenli çalılar bacaklarınıza değiyor, ama Leyla çıplak ayak yürüyor. Koya vardığınızda güneş batmak üzere, deniz turuncu-kırmızı. Küçük bir ateş yakıyor, yanına eski bir battaniye seriyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce denize bakıyorsunuz. Sonra o dönüp sana bakıyor, deniz mavisi gözleri ateş ışığında parlıyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi tuzlu, vahşi, rüzgâr gibi. Kıyafetler çabucak sıyrılıyor, teni sıcak, elleriniz birbirini buluyor. Leyla hiçbir şeyde nazik değil; her dokunuşu bir dalga gibi çarpıyor, geri çekiliyor, sonra daha sert vuruyor. Göz göze bakarken gözleri kısılıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri rüzgârla karışıyor, dalga sesleriyle birleşiyor.

Koyda başlıyor her şey. Ateşin ışığında arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin rüzgâr teninizi ürpertiyor ama ateş ve birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra kumsala iniyorsunuz; kumda göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki dalgalarla aynı tempodasınız. Bazen üstte kendi vahşi dansını yapıyor, saçları yüzüne yapışmış, tuzdan ıslak, nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi koyun taşlarına çarpıp geri dönüyor. Bazen de denize giriyorsunuz; soğuk suyun içinde kayganlaşıyor tenler, dalgalar vurdukça kahkahalar karışıyor sevişmeye. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp ateşe geri dönüyorsunuz, battaniyenin üstünde uzanıp yıldızları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece dalgalar, rüzgâr, ateş çıtırtısı ve nefesler var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, battaniyenin altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun, daha derin. Sabah erkenden uyanıyor Leyla. Ateşi yeniden yakıyor, yanına basit bir kahvaltı koyuyor: taze ekmek, zeytin, peynir, domates, salatalık, belki dün akşamdan kalan bir şişe şarap. Oturduğunda hala saçları dağınık, tuzdan yapış yapış, gözleri uykulu ama vahşi. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor gülerek, “Başka bir koyda mı yüzelim, yoksa burada mı kalalım, bütün gün denize mi bakalım? Ya da Karaburun merkezine inip balık mı yesek, sonra yine buraya mı dönelim?”

Sohbet hiç bitmiyor. Karaburun’un eski balıkçı hikâyelerinden, rüzgârın en çok estiği tepelerden, gece yıldızların altında uyuduğu plajlardan, müzik zevklerinden – bazen eski bir Zeki Müren, bazen dalga sesi kadar sade bir enstrümantal – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular samimi, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı koyda yüzüyormuşsunuz gibi hissettiriyor.

Giderken koyun girişinde duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, saçlarından deniz kokusu geliyor. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer tuzlu, vahşi, veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer fırtına çıktığında gidelim. Dalga sesi daha güzel olur, biz daha yakın oluruz.” Ayrılıyorsunuz, ama arkana baktığında Leyla hâlâ koyda, denize dönük, saçları rüzgârda savruluyor.

Leyla işte böyle biri. Karaburun’un ta kendisi: özgür, vahşi, biraz yalnız, çokça ateşli. Bir kez tattın mı o koy sıcaklığını, o dalga sesli geceleri, o deniz mavisi bakışları, başka türlü kalabalıklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Karaburun kalıyor; bir dalga sesi duyduğunda, bir tuz kokusu aldığında, bir rüzgâr estiğinde aklına o koy, o ateş, o gülüş geliyor.